Javier Echepareren hitzaldi honen izena hasieratik bitxia iruditu zitzaidan. Ez beharbada izena bera, baina bai hiru elementu horrek arkitekturarekin nolabait lotu izana.
Hitzaldia "kaiolekin" hasi zen. Garbi dago kaiolek espazio bat sortzen dutela baina denok dakigu leku hauen izaera zein den eta sentiarazten gaituena ez dela hain zuzen ere horren beste desio dugun askatasuna. Baina hau erakutsi zaiguna da, eta Javier Echeparek esan zuen bezala ulertu ezkero, espazio hauen "edertasuna" aurki genezake. Hau da, kaiola, preso hartzen gaituen zerbait bezala imaginatu beharrean, bere barnean egonda askatasun bisual totala duen elementua bezala ulertu daiteke. Ideia honi bueltak emanez Donostiako Askegunean gertatutakoa etorri zitzaidan burura, ez beharbada bisualitate horrekin lotuta baina kaiola beste zentzu batean ulertuz. Atxiloketaren egunean bertako ehundaka gaztek "kaiola" bat sortu zuten 8 gazteen inguruan, eurak ere Herri Harresia bezala izendatu zuten euren burua, baina giza kaiola hau zen hain zuzen ere gazte hoiei nolabaiteko askatasuna ematen ziena.
"Aterkiekin" jarraitu zuen. Niri elementu honen ulerketa berritik gehien gustatu zitzaidana zera pentsatzea zen; nola pertsona bakar batek kaleetan eta denboran zehar espazio/lerro-kurbo hori sortzen duen, nola gizakiak sortutako espazio finkoen artean mugituz, euritik babestuz, denboran zehar galtzen diren korridoreak sortzen diren.
Eta azkenik, "burbuilak". Elementu hau da beharbada habitableena edo ez horren arraroa egiten zitzaidana, izan ere, burbuilen kontzeptua izan da gizakiak bere bizimoduan maila ezberdinetan aurrera eraman nahi izan duen ideia. Pertsona baten logelatik hasi, eraikin guztietatik pasatuz eta estatu mailaraino, beti pribazitatearen atzetik, egiten duguna ezkutatzen, kanpokoarekiko isolamendua lortu nahian. Egia da pertsona bakoitzak bere pribazitate maila txiki bat behintzat "beharrezkoa" duela baina gure burbuila opakuak gardentzen ikasi behar dugu.
No hay comentarios:
Publicar un comentario